Хендикепираните лица се жалат дека немаат основни услови за живот

Хендикепираните и лицата со попречености предупредуваат дека ги немаат потребните услови за нормален живот во Македонија. Со големи проблеми во скоро секоја сфера од живеењето се справуваат лицата со оштетен вид.

Тие се жалат дека одлуките за нивите животни судбини, ги кројат луге кои воопшто не се засегнати и апсолутно не го поминале тешкиот пат низ кој минуваат тие. Еден од најголемите проблеми со кој се соочуваат е образовниот систем. Редовното образование за жал не може да им го понуди она што ним им е потребно, а тоа е изучувањето на брајовото писмо, како нормално би функционирале во општеството.

-Ние немаме диплолози во општеството, прво на нашиот факултет за рехабилитација  во државата. Можам да кажам дека тој факултет не ги исполнува потребите на оваа категорија лица со попречености, изјави Суарад Алиша, координатор на граѓанската иницијатива „Менуваме“.

Еден од најгорливите проблеми со кои тие се справуваат е наоѓањето работа како би заработиле за егзистенција. И покрај попреченоста која што ја имаат, најголемиот дел од лицата со оштетен вид работат физички работи.

-Лицата со оштетен вид за жал послабо се застапени на пазарот на трудот. Имаме ние лица со слаб вид, застапени се на пазарот на трудот, но за жал тие ги квалификуваат како физички работници, што навистина според мене не е добро. Иако лицето е квалификувано како за ПТТ струкар, да работи на централа. Повторното Агенцијата за вработување или комисијата која навистина е нерелевантна, повторно тие деца ги става да работат физичка активност, изјави Алиша.

Но, не само целосно слепите и оние со оштетен вид се едиствени кои немаат нормални услови за живот во државата, со големи проблеми се соочуваат и другите хендикепирани лица, оние кои мораат да се движат со помош на количка или друго помагало. Оние кои се соочуваат со оваа мака велат дека пред се е потребна инфраструктура за лицата со инвалидитет, за да може да се говори за нешто повеќе. Тие се жалат и на состојбите во здраствениот систем.

-Ако ние лицето не можеме да го извадиме од дома, тогаш не можеме да зборуваме за образование, не можеме да зборуваме за здравство итн. Здравството исто така е една болна точка за нас. Се помалку терапии дозволени на товар на Фонд, многу мал избор, немаме методи за вежбање. Големи трошоци се за да обезбедиме терапии, изјави Оливера Савевска, мајка на дете со хендикеп.

Оливера Савевска вели дека има некакво раздвижување за подобрувањето на условите, но дека тоа е премалку и недоволно, дека државата мора повеќе да се погрижи за нив.

Матеја Петровски